Usta Şair Âba Müslim Çelik'ten Yeni Bir Üçleme

USTA ŞAİR ÂBA MÜSLİM ÇELİK'TEN YENİ BİR ÜÇLEME

Usta şair Âba Müslim Çelik, üç yeni şiiriyle Satır'da.

YÖRÜMEK LİRİĞİ

Dünya ko’maz bizi bize

durma, düşersin! deyip de

yörüdükçe

Eklemlerde işBu yaşam

sürülse gelir O, an

dayanırız kırbaç yarasına

yörüdükçe

Sevi, bizden önce ileriye

kazanılmıştır cümle şeyler

tin tin düşer peşimize

yörüdükçe

İçimizde akar gider yol

durunca durur oysa ki

bir küçücek öpü kondurur

hoh’larsam açar ayna

halk(k)a açılmağa

    yörüdükçe

gülünün şiiri emzirdiği

SAKLI BAHÇE

Eyi bak, şu

yaratığa

sesi leylak

    oysa

Dedim, adıy ne kız?

    çıkarıp görsetti tastamam

Aaa, -kalbi güvercinli-

Mihribaan! Can bu zaar

    şuncağız

İşBu cevabım mı? Berrak

"Ağlayan nar, gülen ayva"

olmak isterem

bundan böyle

oldu

dedim, "taş da çürür!"

Aşk mı? Âşkabat'da

bir başka öz(ü)gür

dedi

dedim, nece dolu

daneleri gördüm de

biri öbürüyle sürekli

kakışan handiyse

dedi, çiğle dolar

gönül kılıfları

kördür gözü

aşk gibi bergüzar

dedim, acı bir

kök mü var?

Ünü torpağın

  altında

dedi, Güneş ananın

  bol ışıklı südü

uzar sonsuza denli

ölümsüzlüğe öykün

  öykün

meden hemi

dedim, 'Bülbül acı duymaz

dalınca ötmeye

Hep aynıdır şarkısı

dilinde çünkü'

dedi, bir ateş ki

    içerimin içselinde

lir yalanız, ağlak

sürekli çalınan ve

dedim, pirinç tanesi

    üstüne yazılan şiir

döne döne nefes ile

    zor zar

gülünün Güneş'i emzirdiği

KARAKÖPRÜ'DE NAR BÜLBÜLÜ

üzünç içince

ö(r)tüşür

gün yeliynen

leke tutmaz işBu

ürüyası karBeyaz

    efil efil ve

yorgun Güneş, huu

erenler! Bir tül gibi

sarar ruhumu

en önde

mürver çiçekleri

gölge tozları mı?

kısık gülde sır

Bıldır üşüşen yağmur,

kar işliyor şaire

öpersem oğulotu

değer yarama!

Gülünün geç gelen O,

mevsimi emzirdiği

umutsuz bir şarkı ile

Âba Müslim Çelik