Güneş'i Yontan

GÜNEŞ'İ YONTAN

GÜNEŞ’İ YONTAN

Eskil bir şehirde silgi izi ve

sümBül kokulu isyan!

Manzara gülüşlü

O, çehreye âşık, dost değil, el

kalem. “Divaneliğe dönen pergel”

yol yordam edindirir diye

Kanatsız hayalleri, sürekli yorgun

Güneş’in kısık gül hayatı

yorma beni nafile,

ey devranım

        ruhu

Aşıyor bu can, özüyle tepeleri

Dağa ihtar eylemektir sıra

                sevgiyle örülen

Işığı yontucu bir ömür

iç geçirir zaar şair değişince

ayBala, sukız taşçatlatan çiçeği ve

Yazı kışa, aka dönüşür oysa

                saBır taşı

ipin ucu Nilüfer’le, Hüdâvendigâr

        şehirde

Âba Müslim Çelik